17/3/2009 - Yalnızlık

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum
Ne tuhaf, vaktim olmazdı
yalnızlığı bunca bilirken
kendimi hiç yalnız sanmazdım
çevremde hep birileri vardı,
ben hep birilerinin yanındaydım
günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliğinden hazırlanırdı
aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla
kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısında hayat
bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı
bazı evlerden taşınırdık, bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza
bazı mektuplar alırdık, bazı sözler, çiçek selamları
sonraları bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık
elde olmayan nedenle
sudaki halkalar gibi genişleyen
küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara
vazgeçişler, unutuşlar, kayıplar
birbirimizi çok sevdik hep
yıllarla azala azala

şimdi ne zaman yalnız kaldığımı düşünsem,
yalnız olmadığımı kanıtlamak istiyorum kendime
eskiden iki albüme sığdırdığım hayatım,
şimdi sığmıyor eskilenlerle çoğalmış fotograflara
telefonun başına geçiyorum
alt alta dizilmiş onca ad arasında seken ömür parçası
gün ölüyor meşgul numaralarla
şimdi ne zaman yalnız olduğumu düşünsem,
şimdi ne kadar yalnız...
yalnız olduğumu anlamam için beni hiç yalnız bırakmadınız.

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum
her zaman yalnızdım, bunu biliyorum
büyücü ellerimin kara sanatı yazı
en çok ben onardım dostlukları, en çok benim elim dikiş tuttu
bağışlamasız sanarken kendimi
en çok ben unuttum kalbimin benden sakladıklarını
tığla içeri çektim takılmış kazakların ipini
denenmemiş başlangıçları göze aldım,
hafifletilmiş hasarları, görmezden gelinen enkazı
mutfağı beklemek hep bana kaldı
bir şiirden bir romandan bir filmden çıkıp
her seferinde aydınlık bir inat gibi yeniden karıştım hayata
hiç el değmemiş gibi yeniden konuk geldim
odalarınıza, ruhlarınıza
buraya

eski aşklarım neredesiniz? Hepinizi çok özledim.
Şimdi birdenbire bir köşeden çıkıp bana,
yalnızca, Merhaba, deseniz,
o zamanlar hiç mutlu etmediğiniz kadar mutlu edersiniz,
bir zamanlar bütün ağladıklarımı geri verebilirim size
sağ olun demenk isterim, sağ olun, sağ olun
sanki beni yeniden sevdiniz
ama biliyorum, pis bir yağmur başlıyor, şemsiyem yok yanımda,
yağmurda yürümekten nefret ederken, yürümekte ısrarlıyım gene de
isterseniz, kederdeki bütünlük, diyelim buna
ne kadar ıslansam, o kadar çıkacağım sanki
bir zamanlar çok daha bütün olduğumu sandığım
o yıkanmış zamanlara...

yeni değil keşfine gençlik verilmiş gerçekler
her zaman yalnızdım
kitaplar kadar yalnız
yalnızca yalnızlığımdan gürültücü bir kalabalık yaptım
herkes için farklı aldanışlar kurtarılmış hayatlar yok pahasına

her zaman yalnızdım
yanardağlar kadar yalnız
ey kafiye sevenler,
şimdi beni gökyüzünde bir yıldız sananlar, yanıldınız!

nankörlük etmeyeyim gene de,
yalnızlığımı daha az hissettiğim anlarım oldu yalnız

evimde hep aynı anda çalar telefonla kapı
gene öyle oluyor; hiç yalnız bırakmazlar beni
yalnızlık bilgisiyle çatılmış arkadaşlıkların korunaklı gölgesinde
yalnızlık için çalar telefonlar kapılar
İstersen bana uğra, ya da, Akşama buluşalım, ölmeden yapacak çok
iş var

Murathan Mungan

1/6/2007 - Sizden Saklı

Sizden Saklı

gelmediniz, ben hep sizi bekledim
eksilen yanlarımla
sizden saklı eskidim

her şeyden önce aşk verilmiş bir sözdü benim için
gün, ay, saat, hafta; takvim işi zaman yani
Aldıkça dönemeçleri değişmedi hiçbir şey
yalnızca ufuklar yeniledim

Kaç aşktan oluşmuş bir şeydi aşk

her sevgiliyle biraz daha
biraz daha sizden saklı eskidim

Murathan Mungan

17/5/2007 - Mırıldandıklarım...

MIRILDANDIKLARIM 

Kırdın mı incittin mi birilerini 

Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler? 

Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda? 

Yeniden düşünmeliyim 

Dostluklarımı, ilişkilerimi 

Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı 

Yitirdim mi yoksa masumiyetimi? 

Borçlarımı ödedim mi? 

Doğru seçtim mi soruların fiillerini? 

Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, 

saçlarım taranmış, 

Giysilerim ütülü, odam düzenli mi? 

Geri verdim mi aldıklarımı: 

Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları, 

Kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi? 

Yokladım mı duygularımı 

Hâlâ sevebiliyor muyum insanları? 

Ovmalı gümüşleri, bakırlarımı; 

cila geçmeli ahşaplarıma 

Ovmalı umutları 

Saklı tutmalı gelecek inancını,

yarınları eksik etmemeli ağzımızdan 

Ey uzak akrabalarım, üvey aşklarım 

Mevsim sonu dostlarım, işporta malı ayrılıklar 

Arkadaş ölümleri, dost hançerleri, 

talan ettiğimiz zulalar

Gece telefonları, ıssız konuşmalar 

Mağrur incelikler, vurgun yemiş ilişkiler 

Uçurum duygusuyla yaşadığımız hayat ey 

O kadar çok anlattım ki 

Kendime kaldım anlatmaktan... 

Bunaldım kendisiyle boğuşmasını 

Başkalarında çözmeye çalışan insanlardan 

Usandım sözcük oynamalarından, tılsımlı sıfatlardan, 

Ofset duyarlılıklardan 

Kaç zamandır duru, yalın, çalışkan, 

iyi insanlar özlüyorum 

'İçtenliğin' ya da 'dünya görüşünün' kirletmediği 

Kendime bir yeni yıl kartı yazarak bunları diliyorum 

Aranıp duruyorum adresini yitirdiğim insanları 

Vitrin camlarına yansıyan yüzlerde 

Bilmiyorum kalmış mıdır 

adresini yüzlerinde taşıyan insanlar 

Hâlâ bir umut var mıdır 

Çıkmaz bir sokağa benzeyen 

bu avare avunması vitrinlerde 

Ne çıkmaz sokaktayım ne de mutsuz 

Sadece rüzgârlardan daha güçlü olmak istiyorum 

o kadar 

Açık denizlerde nice yolculuklara yelken açarken 

Kış güneşinin mutlu ettiği bir kedi gibi 

mutlu, emin, tasasız 

Sere serpe ve keyifli olmak tek isteğim ve dileğim 

Senin ve benim , yani bizim için...

Murathan Mungan