13/3/2009 - Ayrılık

Ayrılık

Sevdiğim, kemençede titretiyorken yayı,
Bülbül sustu, unuttu o eski ağlamayı.
Öyle sandım ki gökte kızıllık sardı ayı,
Sevdiğim, kemençede inletiyorken yayı...

Ağaçların dalları saygılarla eğildi,
İçimden çarpıntıyı, gözümden yaşı sildi,
Böceklerin sesleri birdenbire kesildi,
Sevdiğim, kemençede söyletiyorken yayı...
Ayın on dördü gökte yavasça yükselince,
Bir bağlama başladı önceden ince ince ...

Birdenbire gürleşip kemençeye karıştı,
Biri coşkun bir öfke, biri bir yalvarıştı.
Birini inletirken bir kadının elleri,
Birinde bir erkeğin kırılmış emelleri...
Sonra kemençe sustu... Yalnız kaldı bağlama,
Çalkalanarak diyor ki: “Boşunadır, ağlama!
Kemençen, bağlamam ve ... Gönüllerimiz kırıktır;
Her tatlı sevişmenin sonu bir ayrılıktır...

Gök onun kadar derin , o gök kadar berraktı,
Biraz sonra nazik ay bizi yalnız bıraktı...
Bu ayrılık çağının hicranını bir düşün,
Beni hala yakıyor tadı en son öpüşün!?..

Hazin hıçkırıkları bırakılmış bir kızın,
Hatırlattı bütün o eski ayrılıkları.
Söndürür neşesini gönlümüzdeki hızın,
Bırakılmış bir kızın hazin hıçkırıkları...

Hüseyin Nihal Atsız

24/5/2007 - Sesleniş

SESLENİŞ

Yalnızım, ne kadar aranıp dursam

Başucumda seni bulamıyorum

Güneşten vazgeçip susuz olsam da

Seninle olmadan olamıyorum.

Şu yollar bilmem ki dağ mı, ova mı?

Gitsem bulur muyum kendi yuvamı?

Kuş! Yolun nereye, bizim eve mi?

Sen götür, ben haber salamıyorum.

Her gece orda bir yaslanan mı var?

Sessizce kirpiği ıslanan mı var?

Uzaktan bana bir seslenen mi var?

Ne diyor? Sesini alamıyorum.

Acaba yaşlı mı kara gözlerin,

İçimde bir derin yara gözlerin,

Daldı mı uzak bir yere gözlerin,

Görmüyor, bilmiyor, bilemiyorum.

Günleri sayarım, geceler iner,

Beklerim geceyi, yıldızlar söner,

Gizli bir yaram var, durmayıp kanar,

Neresi, bulup da silemiyorum.

Ulaşsa da sana yolların ucu,

Varmaya yetmiyor Atsız'ın gücü,

İçimde dururken bu kadar acı,

Hâlâ yaşıyorum, ölemiyorum...
              Hüseyin Nihal Atsız               

20/5/2007 - Geri Gelen Mektup...

GERİ GELEN MEKTUP

Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden? 
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu? 
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden? 
Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu. 

Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse, 
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse, 
Herşey silinip kayboluyorken nazarımdan, 
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse.. 

Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla, 
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla, 
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince 
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince. 

Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım, 
Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım. 
Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın, 
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın. 

Vur şanlı silahınla, gönül mülkü düzelsin, 
Sen öldürüyorken de, vururken de güzelsin! 
Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden, 
Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden..

Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı, 
Vaslınla da dinmez yine bağırdaki ağrı. 
Dinmez! Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu! 
Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu! 

Hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı, 
Görmek seni ukbadan eğer mümkün olaydı. 
Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler, 
Tek bendeki volkanları söndürse denizler! 

Hala yaşıyor gizlenerek ruhuma 'Kaabil' 
İmkanı bulunsaydı bütün ömre mukabil 
Sırretmeye elden seni bir perde olurdum. 
Toprak gibi her çiğnediğin yerde olurdum. 

Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur,
En hisli şiirden de örülmez bu güzellik. 
Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur; 
Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik...
       
                                           Hüseyin Nihal Atsız