3/1/2009 - Gerçek

Gerçek

Uyandığı zaman gökte yıldızlar

İnsan düşünür : belki de Allah var!

Tanrısal bir öpüştür soken şafak.

Ne hoştur insanın bir gül açası,

Koşan göklerde kuş gibi uçası,

Bulutlarla yağmur olup ağlamak.

Gitmek, sona ermeden… bir zamanda…

Başıboş bir tekne gibi ummanda;

Fırtınalarda ne yelken, ne bayrak.

Fakat beni sen uyandır, ey zeka !

Bak, işte önümde her günkü çorba,

Ekmek, kaşık ve kasesiyle bu aşk.

Sarhoş eden, davet eden bu ölüm

İçinde ben salt bir ademoğluyum,

Korkan, ölüsünü hatırlayarak.

Ey, ışığın boşandığı gerçek düş !

Bütün zamanı kucaklayan öpüş ;

Yaşamak… eken insan, veren toprak.

Ahmet Muhip Dranas

1/5/2007 - Ayışığı

Ayışığı

Yüzün beyaz, abajur yeşil, gece mor;
Esrimiş kalbim, şarkısını söylüyor.
Her yanın avuçlarıma dökülüyor
Çeşmeden akan suyun berraklığında.

Dolaşan bir dudak mı var saçlarını?
Ay tırmanıyor zeytin ağaçlarını.
Sürü bulutlar gece yamaçlarını
Otlayıp yayılıyor gök kırlığında.

Üzerinden örtüyü mü çekti bir el?
Gece ayaklarından akıp giden sel;
Seyrine doyulmuyor ruhunun, güzel
Bu manzara gibi, bu ayışığında...

Yeniden yarattı seni gizli bir el!

                      Ahmet Muhip Dranas

30/4/2007 - Büyük Olsun

Büyük Olsun

Ben büyük şarkıları severim; büyük olsun.
Deniz gibi, gökyüzü gibi herşey ve mahzun.
Seviyorsam seni aşk ölümsüzdür gönlümce,
Aşıksam kadınım değil tanrıçasın, ece.
Denizler yolculuğa çağırır durur da beni
Gitmem düşünerek geri döneceğim günü.
Ben büyük rüzgarları severim; büyük olsun
Aşkım da, özlemim de hepsi, herşey ve mahzun.
İnsan bir yanınca Kerem misali yanmalı.
Uykudan bile mahşer gününde uyanmalı.

Ahmet Muhip Dranas